کتاب آنچه با خود حمل می کردند

اثر تیم اوبراین از انتشارات ققنوس - مترجم: علی معصومی -ادبیات آمریکا

این رمان شامل ۲۲ فصل با نام‌های «آنچه با خود حمل می‌کردند»، «عشق»، «چرخش»، «بر روی رودخانه»، «دشمنان»، «دوستان»، «چگونه یک داستان جنگ واقعی نقل کنیم»، «دندان‌پزشک»، «دلبر سونگ ترا بونگ»، «شال»، «معبد»، «کسی که من او را کشتم»، «کمین»، «سبک»، «روایت شجاعت»، «یادداشت‌ها»، «در میدان»، «فرم خوب»، «گردن در میدان»، «سربازان شبحگون»، «زندگی شبانه» و «زندگی مردگان» است

در بخشی از این رمان می‌خوانیم: «پس از بیرون آمدن از سینما تا دِیری کویین در حاشیه شهر ماشین‌سواری کردیم. شب کیفیتی لحاف‌مانند و افسرده کننده داشت، گویی به نحوی باری بر دوش آن نهاده شده باشد، و پیرامون ما چمنزارهای مینه‌سوتا در امواج بلند و تکراری ذرت و سویا گسترده بود. همه چیز یکنواخت و بی‌مزه بود. یادم می‌آید که در عقب بیوک بستنی می‌خوردم. ماشین‌سواری درازمدتی در تاریکی داشتیم و بعد جلو خانه لیندا کنار گرفتیم و متوقف شدیم. بی‌شک حرف‌هایی زده‌ایم، ولی به جز چند تصویر پایانی همه‌اش از یادم رفته است. یادم می‌آید که او را تا جلو در خانه همراهی کردم. چراغ برنجی ایوان را با فروغ مهاجم زردرنگ، پاهای خودم، بوته‌های کاج پا کوتاه در امتداد پله‌های جلو ساختمان، علف خیس، و لیندا را در کنار خودم به یاد می‌آورم. ما عاشق بودیم، در 9 سالگی، بله، ولی این عشقی واقعی بود و ما تنها در کنار هم روی پله‌های جلو خانه ایستاده بودیم. بالاخره به هم نگاه کردیم.»


خرید کتاب آنچه با خود حمل می کردند
جستجوی کتاب آنچه با خود حمل می کردند در گودریدز

معرفی کتاب آنچه با خود حمل می کردند از نگاه کاربران
این در بهار سال 2006 بود و من در کرکوک عراق با یک واحد در 101st Airborne گشت زدم. من در حال مبارزه کامل خودم بودم: کلاه، زره بدن، جلیقه با مجلات اضافی، M4. ما در بخش کردی شهر بودیم و این یک روز زیبا در بازار بود. من عاشق مردم کردها هستم، آنها سختگیرانه و انعطاف پذیر بودند. بسیاری از مردم این را نمی دانند، اما یک درصد از مردم کرد را سرخ می کنند. بدون شوخی، پوست منصفانه مثل من و موهای قرمز. این نوع روزی بود که در پشت ذهن ما شاید دقت بیشتری نسبت به ضرورت داشته باشیم، زیرا تهدید هر چیز بدی به نظر خیلی دور منتهی شد - بنابراین ما نیاز داریم بیشتر در نگهبان باشیم. اما برای اکثر موارد، این روز آرام بود و مردم از خرید و لذت بردن از روز لذت می بردند. من در پیاده رو بودم و به کالاهای نمایشی نگاه می کردم. کیسه های بزرگ آجیل و دانه، پارچه، اسباب بازی های پلاستیکی، کمی از همه چیز. یک مادر با پسر کوچکش قدم زد، او حدود 2 یا 3 ساله بود، با یک لباس قهوه ای زیبا که مناسب او بود، شاید خانه ساخته شده بود. من متوجه شدم که او به دنبال برخی کالا ها بود و او چیزی را در خیابان دید و مانند پسران کوچکی که در سراسر جهان بودند را دید و از من دور شد و به خیابان رفت. من پدر سه پسر هستم و در آن زمان آنها 16، 13 و 6 و من هر روز در مورد آنها فکر می کنم اگر نه ساعت. همسرم و من برای سالها تعقیب پسر بچه های سالم و شاد و عصیان شده بودند و اگر به خاطر بدبختی ها به شدت مراقب بودم، حتی بیشتر به بچه ها حساس بودم. به نظر می رسید که طبیعی بودم که در پیاده رو در میانه Tennessee بودم او را دستگیر کرد، گفت: چیزی غیر قابل درک به او مانند \"مرد کوچولو\"، \"مادر\" را آزاد نکنید و من به مادرش لبخند زدم و او را به من لبخند زدم و سپس در آن لحظه، من یک سرباز مسلح اشغال شهرش نبودم و ما زبان مشابهی را صحبت کردیم و همسایگان پسر کوچکی را از خیابان نگه داشتیم. این ده سال پیش بود و آنجا خیلی زیاد اتفاق افتاد، اما من همواره آن لحظه را به یاد می آورم چون نمونه ای از بشریت بی قید و شرط و در زمان جنگ بود . واقعیت این بود که برچسب هایی مانندsilandre @ وdrive @ وforeign national @ کمی برای تضعیف بنیاد ذاتی و پیچیده که ما همه را با ما به اشتراک می گذاریم و بین ما به اشتراک می گذاریم. چه تیم Oâ € Brien در چیزهای انجام شده آنها Carried، مجموعه 1990 داستان کوتاه و مقالات خود را در مورد تجربه خود را در ویتنام دو دهه قبل، نشان می دهد که حتی در وسط یک تجربه جنگ وحشتناک است که سربازان و ساکنان آن کشور به طور اساسی و غیر قابل انکار همه انسان و توانا از تجربیات وسیعی از احساسات انسانی در طول زمان جنگ و بیشتر که طبیعت بسیار مرگبار جنگ این احساسات را زنده تر و زنده تر می سازد. همه برادران من در آغوش و من داوطلبانه، برین و سربازان همجنس خود عمدتا تهیه شده بودند و به همین دلیل به دلیل ارتش، جنگجویان تصادفی بودند. در اینجا مردانی جوان بودند که اکثرشان نمی خواستند آنجا باشند، اما O'Brien موضع انحصارطلبانه و عینی می گیرد و نشان می دهد که برخی افراد محل خود را پیدا کرده اند و چیزهایی را درباره خودشان آموخته اند که در غیر اینصورت کشف نخواهند شد برای آن تجربه رزمی. پررنگ، لمس، دلربا، دلهره آور، وحشتناک، غمگین، دیوانه کردن، O'Brien به اختصار اظهار داشت که بسیاری از آنها قبل از تلاش و شکست خورده است. او یک صدای از این بیابان تجربه انسان را شکل داده است و برای همه ما یک نگاه اجمالی به لحظات بشریت در طول جنگ نشان داده است.

مشاهده لینک اصلی
من برای اولین بار در سال 1991 وقتی که پانزده ساله بودم، چیزهایی را که در کابوس اپل، یک فروشگاه کتابفروشی و کافی شاپ در مرکز شهر Peekskill، نیویورک داشتم خریدم. چندین سال بعد از چندین سال تحصیل، دبیرستان آن را خیلی خواند که صفحات، که قبلا شکننده بودند، تقریبا از بین رفت، کل بخش هایی که در مداد به آن اشاره شد. یک سال پیش به یک کالج شکوفایی افتادم و یکی از دوستانم یک کتاب جایگزین را امضا کرد که توسط Tim OBrien به من امضا شده بود. این نسخه جدید کاملا به عنوان دوست داشتنی نیست، اما هنوز هم گرایش دارد. زیبایی این کتاب لزوما در داستان های جنگی در مرکز آن نیست، بلکه در حواس پرتگاه های همپوشانی که مردم زندگی می کنند، در عمل استفاده از داستان قصه به عنوان وسیله ای برای بازنویسی تاریخ های ما، آوردن جنبه های بسیاری از خود اغلب ما تقسیم شده در حال حاضر به امروز. شعر شعر عبرانی که به همراه خشونت تصویر ویتنام همراه با خشونت تصویری ویتنام است، واقعا شوک است، اما در عین حال به شدت آسیب زده است و نیروی زبان خودش وحی است. همانطور که اوبرین می نویسد، \"چیزی که در مورد یک داستان است این است که شما رویای خود را همانطور که به آن می گوئید، امیدوار است که دیگران در کنار شما با هم متحد شوند و به این ترتیب حافظه و تخیل و زبان ترکیبی از ساختن روح در سر دارند. @

مشاهده لینک اصلی
این داستان های متصل به مردان جوان در نوجوانان دیرهنگام و اوایل دهه ی هشتاد و شصت و هفتاد و هشتاد و هشتاد و هفتاد و هشتاد و هفتاد و هشتاد و هفتاد و هشتاد و هفتاد و هشتاد و هفتاد و هشتاد و هفتاد و هشتاد و هفتاد و هشتاد و هشت آنها وزن بسیار زیادی دارند و حتی می توان تصور کرد که آنها می توانند مایل های خود را از راه رودخانه ها، جریان های گل آلود، تپه ها و دره ها به دره ها راه بیاورند، در حالی که چشمان و گوش هایشان برای خطر خطرناک است تجهیزات همه آنها نیستند. برخی از گناهان را حمل می کنند، بعضی از گناهان را حمل می کنند، برخی از حملات تهاجمی دارند، برخی از شجاعت را حمل می کنند، برخی از ترس حمل می کنند، برخی از عدالت را حمل می کنند، برخی از نفرت حمل می کنند، و برخی از آنها شک دارند. از تمام احساساتی که آنها حمل می کنند، وزن بی نظمی باید سخت ترین کار باشد. شاید خستگی نباشد کلمه درست باشد آنها با آنها دانش خود را در جایی که هستند و آنچه انجام می دهند انتخاب می کنند. از انجام دادن آسیب به خودشان برای خارج شدن از آن هواپیما، همه آنها وزن خود را حفظ می کنند. این داستان ها با ترس و شوخ طبعی که بخشی از یک جوخه مردان جوان در جنگ است متوقف می شود. همچنین یک داستان در مورد اینکه یکی از آنها پس از جنگ چگونه تجربه کرد، وجود دارد. نیاز او به صحبت در مورد آن و ناتوانی او در انجام این کار است. به رسمیت شناختن او که او نیاز به کار متمرکز در برابر شک خود را دارد که هر چی وجود دارد بیشتر وجود دارد. نوشته های Tim Oâ € ™ Brienâ € ™ ثانیه استثنایی است. با یک جمله می تواند به قلب یک رویداد برسد. گاهی اوقات او از تکرار یک صحنه یا دنباله ای استفاده می کند که من احساس می کردم آنجا هستم، آن را زندگی می کنم، سپس آن شوک را دوباره زنده می کنم، تلاش می کنم در آن حس پیدا کنم. این کتاب به سیاست جنگ نمی آید و نمی گذارد به یاد بیاورید که قورباغه های نشسته پشت میز های بزرگ با مناظر دوست داشتنی در خارج از پنجره خود، مشغول مدیریت ترافیک بدون توجه به هزینه های زندگی انسان هستند. بنابراین، من نمی توانم به آن برسم. این کتاب در مورد اینکه در حال ضرب و شتم ترافیک است، کور شدن در یک شب به طوری تاریک است که بین چشم باز و چشم بسته وجود ندارد. این در مورد دانستن نیست - اگر شما به اندازه کافی گاز، اگر یک تایر ضربه، اگر وسیله نقلیه بیش از حد گرم شود، اگر آن را به درختان به ضرب و شتم و یا پایین و غرق در زمینه فاضلاب. این در مورد داشتن یکی از وسایل نقلیه کوچک با دو پا و بارهای سنگین برای حمل است و نه دانستن اینکه آیا تا به حال دوباره به خانه بازگشته اید. این گروه گروه مسافرین با Brenda، Diane، JanB، Marialyce و Nikki خوانده شده بود. این یک انتخاب عالی برای گروه خواندن و بحث بود و من آن را بسیار لذت می برد. برای بررسی بیشتر این کتاب و بسیاری دیگر، از وبلاگ Sisters در https: // twogirlslostinacouleereading دیدن کنید ....

مشاهده لینک اصلی
Awestruck ممکن است بهترین راه برای توصیف چگونگی احساس اولین بار پس از خواندن این کتاب باشد. پس چطور بعد از خواندن دومین بار احساس کردم؟ من فقط می خواهم در تیت اوبریس پاهای خود را تعویض کنم، در حالی که می گویند سبک جهانی وینس را نمی فهمم، من ارزش ندارد، من ارزشمند نیستم. با استفاده از روایات غیر خطی و داستان های ناخوشایندی که در نهایت یکپارچه سازی می شوند، OBRIEN چیزی را به دست می آورد که روایت سنتی هرگز نمی تواند باشد. : کار او نشان دهنده حقیقت عاطفی از آنچه که آن را مانند یک سرباز در ویتنام بود و یک جانباز هنوز هم با خاطرات زندگی می کنند، که، زمانی که باعث می شود، به نظر می رسد به عنوان واقعی و احمقانه به نظر می رسد که در حال حاضر اتفاق می افتد. این خاطرات، متافیزیک، واقع گرایی جادویی و یک کلاهبرداری از دیگر ژانرهای ادبی است که به یکی رانده شده است. خود اوبراین خود را پذیرفته است که ما به عنوان خوانندگان ممکن است نمی دانیم که کدام یک از داستان ها @ اتفاق می افتد @ حقیقت @ (چه چیزی عینی اتفاق افتاده است) و کدام یک از داستان ها @ داستان حقیقت @ (داستان هایی که ممکن است اتفاق افتاده نیست، بلکه به این دلیل که آنها حق عاطفی وتر از آنچه واقعا اتفاق افتاده معتبرتر است). با این حال، خواننده نباید با این روش قصه گویی دستکاری شود، زیرا به دنبال برقراری ارتباط بین کسانی که در آنجا بودند و کسانی که نبودند؛ به دنبال آن نیست که بگوید چه اتفاقی افتاده است، اما شما احساس می کنید که چطور بود که آنجا بود. این کتاب چیزی جز شاهکار نیست. صلیب نوشته شده در این نجیب زاده

مشاهده لینک اصلی
چیزهایی که آنها حمل می کنند مانند اعتراف است، که، من فکر می کنم، از بسیاری جهات آن است. جنگ در بسیاری از کتابها موضوعی است، داستانهای تاریخی، خاطرات، تاریخ های متناوب ... و قطعا من عادلانه از سهم من از آنها خواندن. اما اکنون در طول سالها ذهنم در حال گسترش است، من تلاش می کنم که یکی از آن ها را که کاملا به من تاثیر می گذارد، یادآوری کنم. شاید من آن را با قوانین مشابه Drakulics @ S @ قرار دهم - یک داستان دلهره آمیز درباره درمان زنان در اردوهای جنگ زنان در طول جنگ بوسنی. اما تفاوت اصلی بین این دو این است که این یکی به صورت خودکار است. با این حال، بر خلاف بسیاری از غیر داستانی، من خواندن، آن را نیز به صورت زیبایی، lyrical و قدرتمند نوشته شده است. می گوید وحشت، دوستی، ترس و شرم جنگ ویتنام با صداقت بی رحمانه. این یکی از خواندن است که من ممکن است بدون 1001 کتاب فهرست یافت و آن است که من معتقدم که به طور کامل سزاوار جای خود در لیست است. این کتاب به برخی از آنها ممکن است تماس کوتاه، اما واقعا همه قسمت از یک داستان است. یک داستان غم انگیز که جنبه های مختلف زندگی سربازان را در طول جنگ ویتنام در بر می گیرد. اما آن را نیز در مورد befores و پس از آن. چگونه جوان، خون آزادی لیبرال، که در حالی که در دانشگاه در برابر دانشگاه ایستاده بود، تبدیل به یک سرباز شد که دستورات وحشیانه ای انجام داد و بدون تفکر کشته شد؟ غم و اندوه وحشتناکی به این داستان وجود دارد که در وجود این رمان وجود دارد - این واقعیت که Obren هنوز هم خود را در حال نوشتن داستان های جنگی طولانی پس از پایان جنگ است. که خاطرات و اعترافات درون او وجود دارد و از او خواسته شده است. با وجود پروزه خیره کننده و تصور مجدد تصورات این داستان ها، خواندن چیزهایی که آنها انجام می دهند کمی شبیه تماشای کسی است که می شکند. نویسنده در یک لحظه درمورد اینکه اعترافات شرم آور برای افرادی است که باید آنها را بشنود، صحبت می کند و با این حال او معتقد است داستان های خود را باید به هر حال گفت. اما این نیز یک کتاب دشوار نیست. ممکن است انتظار داشته باشید که تلاش کنید اما Obrin دقیقا دقیقا همان چیزی را که نویسنده به عنوان نویسنده می داند، می داند. آن را آسان به دست آوردن در جهان ترسناک او به اشتراک گذاری و متوجه باشید که شما خواندن نیمی از کتاب زمانی که شما فقط نشستن برای خواندن یک فصل است. داستانها به نظر می رسید که در یک آرایه رنگ وحشتناک پرواز می کردند، من کاملا از ابتدا تا انتها مسخ شده بودم. و من می خواهم در مورد آن چیزی بنویسم: این یک شکنجه بی قید و شرط نیست. شاید دلیل این داستان اینقدر واقعی و قدرتمند باشد. اگر اوبرین فقط قصد داشت کتابی مانند یک تصادف ماشین را به ما تحمیل کند، می توانست تصاویر بیشتری از سربازان فروخته شده را نقاشی کند، اما جنگ واقعی برای اوبرین همیشه یک روان شناختی بود. و چیزهایی که آنها واقعا حمل می کردند مهمات، تصاویر و نامه های عزیزان و یا طلسم خوش شانس بود، این ترس، گناه و زیان فوق العاده بی گناهی بود. وقتی به جنگ ویتنام می رسید، چیزهایی مانند سرزنش و تاسف و اتهامات در یک میلیون انگشت اشاره در سراسر مکان پرتاب می شود. یک دقیقه از تله های دروغین Vietcong برای تکه تکه کردن بچه های آمریکایی نوجوان، بعد از آن سربازان آمریکایی شرور خود را کشتار روستاها و ریختن napalm در فریاد بچه ها. این کتاب در مورد هیچ یک از آن ها نیست. اوبرن هر دو سربازان آمریکا و Vietcong را می بیند به عنوان مردان جوان به چیزی که آنها نمی فهمیدند و هر دو قربانی جنگی که از کنترل خارج شده اند، پرتاب می کنند. اگر کسی سرزنش شود، سرپرستانش، سیاستمداران و رهبران دولتی، افرادی که در یک دفتر نشسته اند و از پسران نوجوان دستور می دهند که برای مبارزه و مرگ بروند. شهروندانی که سر خود را به بزرگی یک مرد جوان که از کشور خود می جنگد، حتی اگر آنها هیچ فکری برای مبارزه با آنها نکنند، لرزاند. یک کتاب تعجب برانگیز که برای مدت طولانی با من باقی خواهد ماند.

مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب آنچه با خود حمل می کردند


 کتاب انتخاب سوفی
 کتاب ادامه بده
 کتاب جایی که عاشق بودیم
 کتاب افشاگر
 کتاب کلاف پر گره
 کتاب قدرت مثبت اندیشی